در پی آنچه امروزه میبینیم ...

لوضاع سیاست چنان آشفته گردید که لاجرم دست به دامان طبیعت بردیم تا پایی در آب رودخانه زده و دلی به دریا در همین حین بودیم که دیدیم حکیمی لب آب در کنار مه رویان نشسته و در وصف و گل و معشوق سخن سرایی میکند . از این فضاحت اخلاق لب گزیدم و ژاژ خاییدن و خواستم بگویم وای بر شما ای گمراهان .شما کیستید که ناگاه صدا آمد .؟ نمی شناسی مرا . من خواجه محمدم . حافظ شیرازی . نزدیک بود از این مقاربت و مصاحبت در این قرن عجوزه با شیخنا حافظ روح از بدن تهی کنم . رفتم کنارش نشستم وحالش جویا شدم .خواستم تا بیشتر از گفتارش مشعوف شوم طبعی در شعر آزمودم خواجه را خوش نیامد گفتم عجبا که خواجه دل گیر است .گفتم خواجه ها چونی ؟؟ ناخوش میزنی ؟ گفت چندی است از بس سیاسیون هر جا که نطقشان میخشکد از من مایه میگذارند ما نیز شعرمان خشکیده و در عوض چشمه سیاستمان جوشیده .خوشحال از این موضع مشترک مجال را مناسب دیدم تا از او من بابا سیاست بپرسم و گفتم شیخا دولت را چگونه میبینی؟ گفت :

خوش دولتی است خرم و خوش خسروی کریم   /   یا رب ز چشم زخم زمانش نگاهدار

اندیشیدم که شیخ را از اصول گرایی خوش آید و من باب دیباچه ای بر سوالات او را گفتم که ای شیخ شما چرا مانند دیگران انتقاد از خود در نمیکنید . مگر ندیده ای که نان در انتقاد است ؟ فرمود :

یا رب تو آن جوان دلاور نگاهدار  /  کز تیر آه گوشه نشینان حذر نکرد

گفتمش شیخا ما که از انتقاد گریزی نداریم اما اینها انتقاد نمی کنند تخریب میکنند ؟ گفت :

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم   /   رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

فرموده باشم که حافظا آیا این رسم سیاست است که هر چه در دولتت رخ ننموده و در دولت دیگران انجام گرفته به باد استهزا بگیری و سخن پراکنی کنی که کاریست ناکارشناسی ؟ فرمودند :

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت  / که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش   /  هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

دیدم حافظ نیز دل پری دارد گفتمش شیخا سخنان رییس دولت را در مکتبخانه ی کلمبیا چگونه دیدی ؟ قرموده باشد :

حسد چه میبری ای سست نظم بر محمود  /  قبول خاطر و لطف سخن خدا دادست

شاعرا نظرت من باب انرژی هسته ای چیست ؟ فرمود :

وضع دوران بنگر ساغر عشرت برگیر   /  که به هر حال همین است که بینی اوضاع

ادامه دارد